Dobry Wzór 2007
Dzisiaj rynek określa konsument i jego siła nabywcza. O sukcesie decyduje produkt i dobrze zorganizowana sprzedaż. Uczestnikami rynku są zatem producenci i dystrybutorzy. Kapitał firm dla konsumenta nie ma znaczenia - liczy się produkt. Ten najlepszy.
Polskie firmy mają kapitał zagraniczny, produkują często na Wschodzie, aby obniżyć koszty, projektują dla nich polscy i zagraniczni designerzy. Zagraniczni dystrybutorzy działający na polskim rynku zamawiają usługi polskich projektantów i dopasowują produkty do polskiego konsumenta. To on ostatecznie decyduje, który produkt jest lepszy, bez względu na miejsce pochodzenia. W konkursie Dobry Wzór nagradzany jest dobrze zaprojektowany produkt, ale laureatów jest wielu: projektant, który go zaprojektował; producent, który wprowadził go na rynek oraz dystrybutor, który rekomenduje dobry produkt odbiorcom. Prawdziwym beneficjentem konkursu pozostaje jednak konsument, któremu wskazanie dobrego produktu ułatwia wybór z szerokiej oferty rynkowej.
Przekształcenia rynkowe i globalizacja gospodarki decydowały w ostatnich latach o zmianach formuły konkursu. Dobry Wzór został otwarty dla produktów zagranicznych, nie tylko polskich. Warunkiem jest dostępność na krajowym rynku. Produkty mogą być taraz zgłaszane zarówno przez producentów, jak i dystrybutorów. Powołana została nagroda Wzór Roku 2006 - nagroda specjalna ministra gospodarki dla produktu najlepiej zaprojektowanego przez polskiego projektanta, produkowanego przez polskiego producenta, oraz nagroda Designer Roku – tytuł przyznawany przez Dyrektora IWP najbardziej kreatywnemu projektantowi. Wprowadzone zostały także trzy kategorie konkursowe: Sfera Domu, Sfera Pracy i Sfera Publiczna. W każdej kategorii przyznawana jest nagroda Dobry Wzór.
Kategorie konkursowe
Podział na trzy kategorie konkursowe pozwala ekspertom dokonać wiarygodnej i profesjonalnej oceny. Wyroby w poszczególnych sferach adresowane są do innego nabywcy (użytkownika), mają więc odrębną specyfikę.
Strefa domu
wyposażenie domu i ogrodu (przedmioty użytku osobistego, odzież). Sport, rekreacja, zabawa, nowe technologie, transport.
Nabywca/użytkownik: indywidualny (osoba prywatna, rodzina).
Z uwagi na duże zróżnicowanie społeczne i ekonomiczne odbiorców, i wynikające z tego różne potrzeby oraz preferencje, produkty powinny być adresowane do wybranej, dokładnie określonej grupy użytkowników. Pożądane jest zapewnienie odbiorcy możliwości indywidualizacji produktu. W tej sferze równie ważne jak cechy użytkowe, estetyczne i ekonomiczne są wartości dodatkowe produktu, odwołujące się do emocji nabywcy.
Strefa pracy
wyposażenie środowiska pracy (biuro, sala konferencyjna, recepcja, pomieszczenia socjalne). Rozwiązania systemowe, nowe technologie, akcesoria biurowe, środki transportu, odzież specjalna.
Nabywca/użytkownik: właściciel firmy (prywatny lub państwowy), określona grupa pracowników, indywidualny pracownik.
Produktom z tej kategorii stawia się wysokie wymagania dotyczące bezpieczeństwa użytkowania, ergonomii (przepisy i normy) oraz ekonomiczne. Jednocześnie muszą spełniać kryteria estetyczne odpowiadające przyjętym wzorcom środowiskowym i wizerunkowi firmy. Preferowane są rozwiązania systemowe, uniwersalne, elastyczne, pozwalające na adaptację do zmiennych potrzeb wynikających z organizacji pracy i na indywidualizację poszczególnych stanowisk zgodnie z preferencjami pracowników. Współczesne biuro jest połączeniem miejsca pracy z miejscem nieformalnych spotkań i relaksu, co powinno znaleźć wyraz w charakterze i rodzaju wyposażenia.
Strefa publiczna
zdrowie, edukacja, sport, komunikacja, transport. Stałe i ruchome wyposażenie przestrzeni publicznych; nowe technologie, zabawki edukacyjne i rehabilitacyjne, sprzęt specjalistyczny i akcesoria, odzież specjalna, środki transportu publicznego i specjalistyczne.
Nabywca/użytkownik: państwo, organizacje samorządowe, użytkownicy masowi (określone społeczności, grupy osób) oraz użytkownicy indywidualni.
Produkty z tej kategorii muszą spełniać podwyższone wymagania dotyczące bezpieczeństwa użytkowania (określone obowiązującymi przepisami i normami), trwałości, niezawodności i ekonomicznej eksploatacji, nieuciążliwej dla środowiska. Powinna je cechować odpowiedniość użytych środków w stosunku do zamierzonych celów i jednoznaczność koncepcji wizualnej, zrozumiałej dla masowego odbiorcy. Oczekiwane wartości dodatkowe to zdolność prowokowania nowych zachowań, nowego sposobu użytkowania, poprawa jakości życia, a niekiedy odniesienie do tradycji lokalnych lub narodowych.
